Shinoda – de Hi Utsuri van de Koguriyama
Drie generaties, een vrouwtje uit Yamakoshi, een aardbeving en een stier: het verhaal van de familie die bij Hi Utsuri al tientallen jaren de toon zet.
Een oogsthelper van de Shinoda's met een grote koi in de mudpond.
Wie onze video over het stierengevecht in de bergen tot het einde heeft bekeken, kent hem al. Helemaal aan het slot leidt een man zijn stier van de arena naar beneden, terug naar zijn kwekerij. Dat is Masanori Shinoda. De kleine arena ligt in het bos boven zijn kwekerij, en beneden wachten zijn vijvers en zijn Hi Utsuri.
Video niet zichtbaar? Bekijken op YouTube · Abonneren op het kanaal
De Shinosai Koi Farm van de familie Shinoda ligt aan de Koguriyama, een berg in de regio rond Yamakoshi, waar ook Yagozen, Hansuke, Hiroi en Hiroki hun vijvers hebben. Ik ken de familie sinds de jaren negentig, en al toen kocht ik hier vissen. Wat deze kwekerij bijzonder maakt, begrijp je het best als je haar geschiedenis vanaf het begin vertelt.
Drie generaties aan de berg
In 1951 begon Masaru Shinoda met het kweken van koi. Hij leerde het vak bij twee mannen wier namen in Niigata nog steeds iedereen kent: bij Chutarou Hiroi, de grootvader van de Hiroi Koi Farm hier aan de Koguriyama, en bij Kawakami, de oprichter van de Jurosuke Koi Farm in Urakawa. In het begin kweekte Masaru Kohaku en Sanke, zoals bijna iedereen in de bergen.
Zijn zoon Susumu stapte in 1961 in, amper achttien jaar oud. Eerst werkte hij voor Jurosuke en bracht hij koi met de trein tot in Hiroshima, naar een goede klant die Tamaki heette. Op een dag vroeg Tamaki of Susumu hem niet een week kon helpen. Van die week werden het drie jaar. Susumu liet hem zien hoe men in Niigata koi kweekt.
Vandaag leidt Masanori, de zoon van Susumu, de kwekerij. Susumu leeft nog, hij is ver over de tachtig. In september heb ik hem samen met professor Harry Palm uit Rostock weer bezocht.




Een vrouwtje uit Yamakoshi
Van alle foto's van de familie is het portret van Masaru de enige waarop iemand lacht. Het hangt in het huis van de familie. Susumu noemt zijn vader vandaag een visionair, en wie zijn verhaal kent, begrijpt waarom.
In 1990 begon Masaru met Doitsu Go-Sanke, dus met Kohaku, Sanke en Showa zonder schubbenkleed. Zulke vissen waren toen zeldzaam, en de markt vroeg er niet om. Aan het begin stond één enkel Doitsu-Kohaku-vrouwtje, een geschenk van zijn vrouw, die net als de vis uit Yamakoshi kwam.
Uit dit vrouwtje groeide de enige Doitsu-lijn van haar tijd waarvan de vissen ruim boven de zestig centimeter konden worden. Masaru lette er goed op geen kweekvissen aan andere kwekers af te staan. Via liefhebbers die ze kochten en doorgaven, vonden ze toch hun weg naar andere kwekerijen. Zo verspreidden de grootgroeiende Doitsu Go-Sanke zich van hieruit weer over heel Japan.
Ginrin die groeien
Daarna pakte Masaru het volgende gat aan. Er waren geen Ginrin-lijnen die zo goed groeiden als de normaal beschubde vissen. Dat wilde hij veranderen. Hij leende een Ginrin-Showa-vrouwtje van de Suda Koi Farm, een Showa-mannetje met Dainichi-bloed van Kuniasu van de Hiroi Koi Farm en een Hi-Utsuri-mannetje van Hirachin, en daarbij kwam een Doitsu Showa uit eigen kweek.
Uit het vrouwtje van Suda en de Showa van Kuniasu kwamen vijf zeer goede jonge vissen. Een van hen werd een legende.


Deze Ginrin Showa groeide tot 93 centimeter en won de Nogyosai. Een Ginrin Showa van deze grootte en met dit lichaam is tot op vandaag een grote zeldzaamheid. Destijds groeide nauwelijks een Ginrin-lijn zo goed als de normaal beschubde vissen. Deze vis heeft laten zien dat het kan.
De mooiste resultaten leverde echter een andere kruising op: Hi Utsuri met normaal beschubde Showa. Op deze kruisingen gaan de huidige Showa-, Sanke- en Doitsu-lijnen van de kwekerij terug, en vooral haar Hi Utsuri en Kage Hi Utsuri. In 2002 is Masaru overleden.
De aardbeving
In oktober 2004 beefde in Niigata de aarde. Aan de Koguriyama gleden hele berghellingen weg, vijvers braken open, en wekenlang viel de stroom uit. De Shinoda's verloren bijna hun hele bestand: kweekvissen, Tategoi, Nisai en Sansai. Alleen zo'n 2.000 Tosai werden gered.
De waardevolste koi werden met de helikopter uit de bergen gehaald, waaronder ook de grote Ginrin Showa. Hij doorstond de aardbeving ongedeerd en kwam in een vissenhuis in het dal terecht. De zomer daarop moesten hij en de andere grote vissen op krachten komen in een ruime mudpond bij Nagaoka. In oktober konden vijf van hen niet meer worden geoogst, allemaal boven de negentig centimeter. De Ginrin Showa was er een van.
De familie heeft de kwekerij weer opgebouwd, nieuwe grond bijgekocht en is doorgegaan. Dat er vandaag weer Shinoda-vissen van deze kwaliteit zijn, is allesbehalve vanzelfsprekend.
Masaru Shinoda begint met het kweken van koi.
De Ginrin Showa, winnaar van de Nogyosai.
Zo groot zijn de grootste Hi Utsuri van de kwekerij geworden.
Nummer één voor Hi Utsuri
Voor mij is Shinoda bij Hi Utsuri de nummer één in Japan. Op de Shinkokai wint de familie in deze klasse al jaren bijna alles, van Best in Variety en Best in Size tot de eerste, tweede en derde plaats. Iets vergelijkbaars zie je alleen bij Omosako en de Shiro Utsuri: daar komt er zelden iemand tussen.
Al in de jaren negentig stonden de Shinoda-vissen bekend om hun vorm. Wij noemen het de buffelvorm: een brede, hoge rug, een massief lichaam, echte stieren van vissen. Andere kwekers hebben pas later geleerd zulke koi op te kweken. Enkele Hi Utsuri en Kage Hi Utsuri van de kwekerij zijn tot een meter gegroeid en hebben grote shows gewonnen.
“Bij Hi Utsuri is Shinoda voor mij de nummer één.”

Twee vijvers en een blauw zeil
Eén keer mocht ik de Shinoda's vergezellen bij de oogst. Hun twee grote mudponds liggen ruim een uur rijden van de kwekerij, helemaal aan de andere kant van het dal rond Nagaoka. Die dag werden ze allebei leeggevist, eerst de ene, dan de andere, en de hele familie stond in het water.



Er was nog een andere Duitse koihandelaar met ons mee. Die bleef met zijn waadpak in de modder steken en kon geen kant meer op. Ik wilde hem net helpen, toen er vanaf de vijverrand werd geroepen: “Laat hem maar staan, we hangen er een voerautomaat aan, voor de winter.” Dat was een leuke dag.
Tussen de eerste en de tweede vijver zijn we allemaal op een groot blauw zeil gaan zitten om te eten. Je moet weten: het eten dat een Japanse familie thuis kookt, heeft weinig te maken met wat je in een restaurant krijgt. Veel verse groente en veel uit de bergen en het bos, gefrituurde varenbladeren, kruiden en wortels. In Japan noemen ze dat 山菜, sansai, groente uit de bergen. Daaraan te mogen deelnemen is altijd iets bijzonders.
Video niet zichtbaar? Bekijken op YouTube · Abonneren op het kanaal

Sinds de jaren negentig
Onze band met Shinoda gaat terug tot de jaren negentig. Sindsdien koop ik hier steeds weer vissen, en Shinoda heeft ons echt mooie Tosai gestuurd.
Haaki, die om de twee weken bij ons langskomt, heeft gezien hoe ze zich in onze vijvers ontwikkelen. Toen ze aankwamen, waren ze nog geeloranje. Nu dragen ze een krachtig oranjerood, en het rood ontwikkelt zich verder.
Een deel van deze vissen is nu zover: Hi Utsuri, Nisai, tussen 45 en 56 centimeter groot.


Het landschap rond de Koguriyama hoort voor mij bij het mooiste wat Niigata te bieden heeft: natuurvijvers op de helling, bos, bergen tot aan de horizon. Een paar van deze uitzichtpunten heb ik in september ook aan Harry Palm laten zien.
De Shinoda Hi Utsuri bij ons
De Hi Utsuri van Shinoda, Nisai tussen 45 en 56 centimeter, staan nu in onze shop. Elke vis is afzonderlijk gefilmd.